O ilk görüşüm, sıcak bir kış akşamı. İlk gülümsemen sıcak ve tutucu, gerçek miydi? Hayallerimin bitişiyle bir başlangıç yapmıştık beraber. Bilmediğimiz halde aynı yolda yürüyorduk. Birbirimize görünüyorduk bazen, kısa görüşmelerle ısrarcı ve çocuksu tavırlarla yola devam ediyorduk. Ne düşünüyorduk bilinmez uçsuz bucaksız yolda. Zaman çoktu, yolun sonu yoktu. Bitmeyecekti...
Beni ilk gece ziyaretin sıcak bir ilkbahar gecesiydi. Beraber ihtişamla parıldayan, berraklığından taşların çıkıntılarını ve sakince yerinde durduklarını gördüğümüz sessiz bir nehrin yanında oturuyorduk. Sesimiz nehrin akıntısından fazla değildi. Bütün gece senin rüzgârımsı ferahlığında, hoş sesini dinleyerek geçti. Beraber ilk gecemiz, ilk tutkulu bakışlarımızın yaşandığı yer. Nedendir bilinmez sessiz, kulak tırmalayacak kadar. Hiç bitmeyecek bir rüyaydı. Sahi nerden geldin oralara?..
Nerden esinlendiğin bilinmez bir şiir yazmıştın bana. Doğum günüm müydü ne? En güzel hediye demiştim kendi kendime, şiirine. O hediyenin sen olduğunu bile bile. Gözlerim bir dolu bakmaya başladı hayata. Bir şiir, beni anlatan içinde senin olmadığın ama ordaymışçasına net ve tatlı bir anı. Her şey bununla başladı. İnkâr ediyordum ama içimde bir oğlan "sen artık Kaos'un oğluna kurbansın be oğlum." diyordu. Bilmiyordum bir saplantı vardı içimde, anlamamıştım nasıl bir hisse kapıldığımı...
Bir gece farklı yerlerde, aynı zamanda güneşin doğuşunu izlemiştik. Birbirimizi gördüğümüz pembemsi bir gökyüzü vardı hatırlar mısın? Daha önce gökyüzünün öyle gülücükler saçtığını bilmiyordum. Yanakları al al, yaramaz, elinde şeker, sırıtan bir küçük çocuk. Beraber selam verip göz kırptık. Uzaklaştı sonra, annesi "Zaman" geldi, götürdü. Bir daha göreceğimizi umut ederek gülümsedik, farklı yerlerde ve aynı zamanda...
Bütün yaz ilk gecemiz gibi ziyaret edip durdun beni. Yine o hayal kadar güzel ama daha şevkli. Bakışlarının anlamı hiç değişmemişti. Hep o hayaldeki gibi tutkuluydu. Sesin yine aynı. Gülüşün tatlı bir esinti, ılık ve uzun. Bir gece yine görecektik yanakları al, şeker seven çocuğu ama tanıyamadı bizi, yarıda kaldı. Uyudun farklı bir yerde. Hissedilebilir bir uzaklıkta, aynı zaman diliminde...
Yazın sonu sıcak bir eylül günü bir hikâye başlamıştı. Sen ve benli bir hikâye. Şu ana kadar bana ilkleri yaşatan sana bir ilk yaşatmış ve senin kadar tatlı ve güzel olmayan ama bulduğum ve sana yakışan en güzel gülü vermiştim eline. İçimdeki aşık çocuk kalbine uzatıyordu farketmiş miydin bilinmez. Evet, hikâyenin adı yoktu. Senli bir aşk hikâyesiydi. Masal gibi başlayan bir hikâye. İçimden gelen sesteki o "Kaos'un oğlu" Eros'muş. İçime giren saplantı onun okuymuş. Masalda farkettim...
Günler o kadar renkli olacaktı ki artık her sabah uyandığımda gözümü kamaştıracak ve beni her daim mutlu edecekti. Beraber geçirdiğimiz zamanlarda akrep yelkovanla bir yarışa girecek ama yorulanlar hep biz olacaktık. Sahiplenecektik birbirimizi hiç konuşmayacaktık sadece gözlerimiz buluşacaktı kaçamaklarla. Onlar gülecek onlar ağlayacaktı beraberce. Hiç bir zaman ayrılmayacaktı... Bitmeyecekti...
Güneşli ama soğuk bir ekim günü, benin çağırdın. Yanına geldim en rahatsız hislerimle. Bir şey olmuştu. Tutkulu bakışların endişeliydi şimdi. Beraber ağlayacak, beraber gülecek, her şeyini beraber yapacak gözlerimiz artık buluşmuyordu kaçamaklarla. Birden sözcükleri dökmeye başladın ağzından. Dökmek değildi çok hızlı geçiyordu sözcükler...
Bir anda kalbim hızlandı. Kan dolaşımım haddinden hızlı ilerliyordu damarlarımda. Sinirlerim bacaklarımı uyarıyordu bir yandan. Hafif titremeler başladı içimde. Vücudum soğumaya başladı kan dolaşımını aldırmadan. Tüm güzel duygularım, aşkım, sevincim birer birer ölüyordu soğuktan. Hepsi o hızlı dökülen sözcüklerle başladı. Artık masal gibi başlayan hikâyemiz bir kâbus gibi sona eriyordu. Taze renklerle bezenmiş günlerim birden bayatlamaya başladı. Ağrılar yaratmaya başladı başımda. Sana ayırdığım en büyük kısımda bir savaş vardı. Seninle olduğumuz o sessiz nehir kenarı artık kanla boyanmış, gürültülü bir meydandı. İlk ölen ben oldum orada. Sonra sağ çıkan kimse olmadı. Ağır ağır kapandı gözlerim, Bir sıcaklık vardı. Bitmeyecek gibiydi. Hiç bir zaman bitmedi...
İlktin. Her şeyinle ilk olmuştun. İlk kez seninle tanıdım Eros'u. İlk kez seninle tattım aşkın önce tatlı gelen ama acı hisler bırakan tadını. İlk kez sende öğrendim tutkuyu, rüyaların bu denli güzel oluşunu. İlk kez seninle genç, saf bir âşık oldum. Artık son geldi. Hep ilk kalacaksın. Son olmayacaksın ama sonsuz olacaksın duygularımın en köhne yerlerinde...
Bir gün tek başıma izleyeceğim o şekerli çocuğu, senden farklı bir yerde senden farklı bir zamanda. Sen hiç bilmeyeceksin onu gördüğümü. Sana selam yollayacak hiç iletmeyeceğim. Gecelerimi her zaman ziyaret edeceksin, bilmeden. Yine oturacağız o sessiz nehrin kenarında. Bu sefer ne dudaklar hareket edecek konuşmak için ne de gözler. Sen yanımdayken sensizliği yaşayacağım. Gözlerim kendiyle dertleşip ağlayacak. Sensizliğin sessizliği kulaklarımı sağır edecek. Sen bir daha konuşmayacaksın ne benimle ne de kendinle. Sen hep başka bir yerde olacaksın, her yıl aynı ekimin en soğuk, en güneşli ama en fırtınalı gününde...
1. yıl...
Çağrı Can TORUN
20.10.2009